صبح روز یکشنبه ۵ مرداد ۱۴۰۴، دو زندانی سیاسی به نامهای مهدی حسنی (معروف به «فردین» فرزند حسین) و بهروز احسانیاسلاملو (معروف به «بهزاد» فرزند جمشیدعلی) در زندان قزلحصار کرج اعدام شدند.
قوه قضاییه جمهوری اسلامی با انتشار اطلاعیهای مدعی شد این دو تن از «عناصر عملیاتی-تروریستی گروهک تروریستی منافقین» بودهاند؛ اتهامی تکراری که سالهاست برای توجیه قتل قضایی مخالفان سیاسی بهکار میرود.
این در حالی است که به گزارش منابع حقوق بشری، مهدی حسنی و بهروز احسانی در روندی کاملاً غیرشفاف، بدون دادگاه تجدیدنظر و در فرآیندی شتابزده به اعدام محکوم شدند.
حکم آنان در دیماه ۱۴۰۳ توسط دیوان عالی کشور بدون بررسی ماهوی تأیید شد و درخواست اعاده دادرسی نیز بارها رد شده بود.
اتهام «عضویت در سازمان مجاهدین خلق» در این پرونده، همچون دهها پرونده مشابه، بدون ارائه مستندات شفاف و در نبود وکیل مستقل و دادگاه علنی مطرح شده است روشی آشنا برای سرکوب سیستماتیک، ایجاد رعب و تثبیت قدرت از راه ارعاب.
اعدام این دو زندانی سیاسی، تنها بخشی از پروژهی اعداممحور رژیمی است که برای بقا، به خون و طناب دار متوسل میشود؛ عدالتی که نه قانون میشناسد، نه انسانیت.
