به نام زن زندگی آزادی
گیرم که میکشید، گیرم که میبرید، با رویش ناگزیر جوانهها چه میکنید؟ با اتحاد و بغض فروخوردهی ما چه میکنید؟ با قلبهای آکنده از درد و فریاد سکوتمان چه میکنید؟
از یاد مبر «ما» را. از یاد مبر «نامها» را. از یاد مبر «اتحاد» را. از یاد مبر «اگر باهم یکی نشیم، یکی یکی تموم میشیم».
ما یادمان نمیرود ظلمهای رواداشته را بر دانشجوها در این روزهای منتهی به روز دانشجو، یادمان نمیرود، در ادبیات علامه «ما» هنوز زنده و هم دل است، یادمان نمیرود «از آسمان ایران خون اگر ببارد، علامهی متحد قصد تسبیم ندارد»...... ما از مردم و با مردم هستیم و رسم اتحاد را نه در کلاس درس، که در کنار هم این روزها به خوبی آموختهایم. ما سال بد، سال اشک، سال خون را نه میبخشیم نه فراموش میکنیم. قسم به خون یاران که ما با هم و برای هم ایستادهایم تا پای جان؛ و در علامهی متحد بار دیگر دست در دست هم میگوییم؛ دانشجو میمیرد، ذلت نمیپذیرد.
شنبه ۱۲ آذر ۱۴۰۱
