سپیده کاشانی یکی از کنشگران محیط زیست است که در اواخر سال ۹۶ از سوی اطلاعات سپاه پاسداران جمهوری اسلامی بازداشت شدند. او به اتهام "جاسوسی" به ۶ سال زندان محکوم شد.
خانم کاشانی پس از ۵ سال حبس نامهای از زندان به بیرون فرستاده که بخش فارسی شبکه بیبیسی به آن دست یافته است. این نامه روایتی افشاگرانه از فشارها و شکنجههای روحی و روانی اطلاعات سپاه علیه این کنشگر محیط زیست است.
سپیده کاشانی در آغاز این نامه مینویسد: «قصد داشتیم از معدود کسانی باشیم که برای وطن بمانیم. از طبیعت و خاک و شرفمان محافظت کنیم. در عمل، نه با شعار. ۲۵ سال از عمر و جوانیمان را در راه حفاظت از میهن صرف کردیم. گنبد و ترکمن صحرا، گلستان، ارس، ارومیه، طبس، بافق، مسجدسلیمان، شوشتر، هجیج، ملکان فرزندانمان شدند. تا اینکه در ۴ بهمن ۱۳۹۶ توسط افراد اطلاعات سپاه بطور وحشیانه و با خدعه و نیرنگ دستگیر و زندانی شدیم.»
در بهمن ۹۶ هفت کنشگر محیط زیست - هومن جوکار، امیرحسین خالقی، سام رجبی، طاهر قدیریان، نیلوفر بیانی، سپیده کاشانی، مراد طاهباز و کاووس سیدامامی - از سوی اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت شدند. چندی بعد مسئولان زندان اوین اعلام کردند که کاووس سیدامامی در زندان خودکشی کرده است. مرگ سیدامامی هنوز در پردهای از ابهام است. نهادهای حقوق بشری حکومت جمهوری اسلامی را مسئول مرگ کاووس سیدامامی در زندان میدانند.
خانم کاشانی در این نامه میگوید، بازجو به او عکس بیجان سیدامامی را نشان داده است: «باور نکردم. ممکن نبود کاووس مرده باشد. او پر از شور زندگی و امید بود. نه، او زنده است. کاووس نمرده. من اعتراف نمیکنم. به کار نکرده اعتراف نمیکنم. اعدامم کنید. بازجو موبایلش را به من میدهد، فیلم جسد بیجان و شریف کاووس را نشان میدهد. مریم در اطرافش مویه میکرد و او را صدا میزد کاووسی بلند شو، کاووسی جوابمو بده. بیحال و بیرمق و بیامید به سلولم بازگشتم. بازجو گفت فیلم بعد جسد هومنه.»
او در ادامه این نامه مینویسد: «یک به ظاهر روحانی حکم اعدام هومن جوکار جان خستهام را میخواند... همان هومنی که وجب به وجب این خاک را میبوید و میپرستد و میشناسد. باور کرده بودم. هر روز و هر لحظه فکر میکردم چوبهای برپا میشود و بازجو آنچه گفته عملی میکند.»
دادگاه انقلاب جمهوری اسلامی در ۲۹ بهمن ۱۳۹۸، پس از گذشت بیش از ۲ سال از بازداشت این کنشگران محیط زیست، آنها را در مجموع به ۵۸ سال زندان محکوم کرد.
