شبِ چهارشنبهی واپسین هفتهٔ سال، در فرهنگ ایرانی؛ ویژهٔ «جشن آتش» و برپایی آئینی کهن است که از نیاکان ارجمندمان بجای مانده و ایرانیان در این گاه، با آئینهایی ویژه که امروزِ چندان بچشم نمیخورد، خانه میروبند، آتش میافروزند، شادی میکنند، بدیدار یکدیگر و شبنشینی میروند و با گذر از آتش، پلیدیها را سوزانده و به پیشواز بهار و «نوروز» دلافروز میروند و فْرَوَهَرِ نیاکان را گرامی میدارند. [بجهت ارجمند بودن آتش در گذشته از روی آن نمیپریدند و بمرور این آیین روان شده است. همانگونه که در آب روان تن نمیشستند یا بروی زمین آب دهان نمیانداختند و…
