آتش شاکرمی، خاله نیکا در پستی اینستاگرامی از آخرین شب پیش از به قتل رسیدن نیکا شاکرمی نوشت. او ضمن بیان اینکه برای کاری در خصوص تمدید قرارداد خانه به بیرون رفته و به جمعیت مردم معترض برخورده بود، با نیکا تماس گرفت ....
«بین راه به جوجو زنگ زده بودم که جوجو من وسط جنگ خیابانی گیر افتاده ام و احتمال اینکه دیر برسم زیاد است. تو زودتر اسنپ بگیر و خودت را به خانه برسان....و یا توی کافه بمان تا آخر شب که خلوت می شود بعد با اسنپ برگرد...و جوجو با اضطراب گفت جوج مواظب خودت باش بلایی سرت بیاد من چی به سرم میاد؟
کوچه مدام از نیروهای سرکوب و بچه هایی که گاز اشک اور خورده بودند پر و خالی می شد. بچه هایی که برای خرید یک بطری آب معدنی دم سوپرمارکت روبروی بنگاه سف کشیده بودند.
و چه جوان هایی بودند.
خیره به آنهمه زیبایی و شور زندگی شان به خودم میگفتم فردا در مشت ِ اینهاست، و دلم توی مشتم بود برای شان.
آنروز غروب من از پنج تا ده شب در خیابان بودم...و بماند که چطور وسط آن آتش و جنگ، نگران ِ جوجو، خودم را به خانه رساندم....پنج دقیقه بعد جوجو کلید انداخت، لب و لوچه اش را با حالتی دلخور جلو داد و گفت اینا کافه رو بستن و مدیرا ما رو تقسیم کردن هر مدیر چندتا از ما رو رسوند خونه، لعنتی نرفت تا وقتی مطمئن شه من اومدم خونه...
داشتم میز شام را میچیدم. با خنده و چشم قره بهش گفتم خب دستش درد نکنه. کار درستی کرده...
آنشب تا سه صبح حرف زدیم.
شب ِ آخر.
به جوجو گفته بودم فکر کن اگه من بودم میذاشتم بری! و با خنده ای تلخ گفته بود خاله مرگ ِ بیهوده بعد ِ نود سال اکسیژن حروم کردن ارزششو نداره...مرگ هم باید معنی داشته باشه.
و من نمی دانستم فردای آن شب جوجو قمقمه و حوله ی کوچک اش را برمیدارد، مرا میپیچد، و به سمت ِ جنگی می رود که صدایش کرده.
و آن مرگ
آن مرگ ِ بیرحمانه درست ِ او خواهد شد.
درست ِ او که زندگی و مرگ را قهرمانانه می.خواست.
و من ماندم و دلتنگی ای کشنده، رسالتی از سر ِ دانستن و عشق.
که او دانسته به جنگ رفت....»
