در عینحال مشاهدات و روایتهای گوناگون نشان میدهد که ایران از جمله کشورهایی است که جمعیت دینناباور و خداناباور نیز در آن عدد قابل توجهی هستند؛ اگرچه به علت محدودیتهای رسمی، تعداد آماری از آن در دست نیست.
ایران در دوره باستان پناهگاه مسیحیانی بوده است که از مناطق تحت سیطرهی روم - که هنوز مسیحی نشده بود و مسیحیان را آزار میداد. - فرار میکردند.
ایران همچنین از معدود کشورهای بوده است که یهودیستیزی نه تنها در آن شکل گستردهای پیدا نکرد بلکه در دوره یهودیستیزی طی جنگ جهانی دوم، دیپلماتهای ایرانی به یاری یهودیانی شتافتند که هدف رژیم هیتلری بودند.
ایران در عینحال تجربیات تلخی نیز داشته است. آزار بهاییان قدمتی بیش از یک قرن دارد. تنها در دوره پادشاهی پهلوی و آن هم به ویژه در دهه ۴۰ و ۵۰ خورشیدی بود که آزار بهاییان بسیار کاهش یافت.
همچنین برخی از مسلمانان متعصب در برخی شهرها همچون مشهد در قرن ۱۹ یهودیان را مجبور به تعویض دین میکردند.
پس از ۵۷ نیز متاسفانه به دفعات شاهد اعدام و قتل جوانان و اندیشمندانی بودیم که به «جرم» عدم باور به مقدسات اسلامی مورد هدف جمهوری اسلامی قرار گرفتندو
آنچه مبرهن است این است که ایران کشوری متکثر است. کشوری با عقاید و مذاهب گوناگون و حضور دینناباوران و خداناباوران.
