وزارت فرهنگ در اینجا یک مثال است اما مثالی نمادین؛ از یک وزارتخانه پراهمیت که بایستی بنای آن بر احترام به تکثر و گوناگونی باشد. از جمله این تکثرها در مذهب نمود دارد.
از آنجا که بیشتر ایرانیان باور اسلامی دارند طبعا زمانی میتوان از آزادی نهادینهشدهی مذهبی و عقیدتی در جامعه ایران گفت که حضور غیرمسلمانان در پستهای پراهمیت آزاد و آسان باشد.
بر این اساس به نظر شما ایرانیان میتوانند در فردای آزادی یک غیرمسلمان را در وزارتخانهای همچون وزارت فرهنگ ایران مشاهده کنند؟
