به حکم روحالله #خمینی، چهار نفر بر بام مدرسه رفاه اعدام شدند. آنهم تنها چهار روز از پیروزی انقلاب گذشته بود و بیشک میتوان گفت که این اعدامها روند دادرسی عادلانه را طی نکرده است و متهمان از حق داشتن وکیل و دادگاه علنی بیبهره بودهاند.
آن روزها بخشی از انقلابیان از جمله آیتالله خلخالی معتقد بودند که آدم زنده که وکیل نمیخواهد. یا کاری را انجام داده است که میگوید انجام دادهام و یا انجام نداده است که آن را کتمان میکند و این قاضی شرع است که حکم را تشخیص میدهد.
#منوچهر_خسروداد ، #رضا_ناجی و #مهدی_رحیمی , ارتشبد نصیری کسانی بودند که ۲۶ بهمنماه بر بام مدرسهی علوی تیرباران شدند.
پنجشبنه ۲۶ بهمنماه ۱۳۵۷ آنها در دادگاهی که از کم و کیف آن اطلاع جندانی در دست نیست «مفسد فیالارض» شناخته شدند و در فرمانی از سوی خمینی بر پشت بام مدرسه رفاه #تیرباران شدند.
سرعت محاکمات و عدم دسترسی متهمان به وکیل نشان از ان دارد که این دادگاهها به شکلی ساختگی برگزار شده است و شرایط یک دادگاه عادلانه و منصفانه را نداشته است. اولین نقض #حقوق_بشر در ایران پس از پیروزی #انقلاب_اسلامی و کشتار بیحساب و کتاب در واقع از بام #مدرسه_رفاه آغاز شد. کشتاری که در آن جو انقلابی کمتر کسی به زشتی و ناکارآمدی آن اذعان و اعتراض داشت. از آن روز تا کنون این اعدامهای بی مبنا و محاکمات بیاساس ادامه دارد.
