هایده طاهریبیدزرد، مادر سپهر مقصودی، که پس از کشته شدن فرزند ۱۴ سالهاش به ضرب گلوله نیروهای امنیتی در ایذه، بیمار شده بود، درگذشت. او پس از کشته شدن فرزندش قرصهای اعصاب مصرف میکرد و به گفته نزدیکانش به همین دلیل متوجه بیماری صفرای خود در هفتههای اخیر نشده و در بیمارستان فوت کرد.
۲۵ آبان ماه ۱۴۰۱، همان روزی که کیان پیرفلک مقابل چشمان پدر و مادرش پر کشید و رفت، در گوشهای دیگر از شهر ایذه، سپهر مقصودی ۱۴ ساله، با شلیک گلوله به پیشانیاش جان شیرینی خود را از دست داد.
سپهر در روز حادثه به دلیل شلوغیها به مدرسه نمیرود، اما همانروز سپهر تا ساعت چهار در منزل فامیلشان میماند و سپس به خواست خودش به سوی خانه مادرش روانه میشود.
منبعی نزدیک به خانواده این کودک میگوید: «که سپهر مقصودی یک ساعت پس از رسیدن به خانه مادرش از آنجا به کلوب بازیهای کامپیوتری می رود. این کودک ۱۴ ساله یک ساعت در کلوب بازی میکند و از آنجا به سوی خانه داییاش حرکت میکند وقتی میرسه محله داییش، مامورها با معترضان درگیر میشوند و درحالیکه تلاش میکند، خودش رو به خونه داییش برسونه، تیراندازی شروع میشه و در نزدیکی چهار راه هلال احمر تیر به سرش میخورد و جان میسپارد.»
حال بسیاری از خانوادههای جانباختگان راه آزادی خوب نیست، مادرانی که با عکس فرزندشان شبها میخوابند، پدرانی که از غم فرزندشان کمرشان خمیده شده، خواهران و برادرانی که زندگیشان به کلی تغییر کرده، فرزندانی که همچنان بار اضطراب و استرس پس از واقعه را حمل میکنند...
هرکجا هستیم، حواسمان بیشتر به این عزیزان باشد، به خصوص که به ایام نوروز نزدیک میشویم... بیان و ابراز همدلی، همراهی، با بودن برای آغوش همبستگی و هر نوع یاری و حمایتی، برای این خانوادهها دلگرم کننده است.
