آزار و اذیت اقلیتهای مذهبی در ایران، از قرنها پیش، کم و بیش، مانند بسیاری دیگر از نقاط جهان، وجود داشت، اما در دوره قاجار و با پیدایش جنبشهای مذهبی جدید، نمودهایی تازه پیدا کرد. هماکنون و ذیل سلطه حکومت شیعی جمهوری اسلامی، این آزار و اذیتها ادامه دارد و بهویژه علیه بهائیان با شدت اعمال میشود.
با پایان حکومت محمدرضا شاه و آغاز سیطره خمینی بر کشور، بهائیان ایران بهتدریج امکان ورود به دانشگاه و اخذ مدارک تحصیلات عالی را از دست دادند و آنانی که مشاغل دولتی داشتند، از کار اخراج شدند. پس از گذشت مدت کوتاهی از انقلاب ۵۷، تشکیلات مذهبی مربوط به اداره امور بهائیان در ایران، غیرقانونی اعلام شد و موجی از دستگیری و در مواردی اعدام بهائیان به راه افتاد.
امروزه کارشناسان و ناظران، مرتبا نسبت به افزایش دستگیریها، مصادره اموال، احکام ناعادلانهی قضایی و سایر اشکال آزار و اذیت بهائیان در کشور ابراز نگرانی میکنند. خطمشی حکومت اسلامی در آزار و پیگرد سیستماتیک بهائیان و سایر اقلیتهای مذهبی، از جمله نوکیشان مسیحی، دراویش گنابادی و خداناباوران، بخشی از سیاست گستردهتر جمهوری اسلامی برای سرکوب عقاید و اعمال مذهبی و غیرمذهبی مخالف است.
