کامیونداران بیش از یک هفته است که دست به اعتصاب سراسری زدهاند. نانوایان هم در اعتراض به حذف یارانه آرد قطعی مکرر برق و عدم توجه دولت به خواستههایشان دست به اعتراض زدهاند.
کاهش سهمیه آرد و محدود شدن ساعات کاری باعث شده قیمت نان سنگک در تبریز از ۱۲ هزار تومان به ۲۰ هزار تومان افزایش یابد و نرخ نان لواش هم تقریبا دو برابر شود.
بازنشستگان هم هر هفته تجمعات اعتراضی برپا میکنند و امروز هم شاهد اعتراضات بزرگ کشاورزان خوزستانی بودیم.
هر کدام از این گروهها با خواستههایی مشروع، عادلانه و ابتدایی به خیابان آمدهاند یا صدای خود را بلند کردهاند، اما کمتر دیدهایم که این صداها به نتیجهای روشن و ماندگار برسند. چرا؟ چون پراکندهایم. چون درد مشترکمان را جدا جدا فریاد میزنیم.
راه پیروزی، راه همبستگیست. باید کنار هم بایستیم. اعتصاب اگر همگانی باشد، اعتراض اگر سراسری و پیوسته باشد، سرکوب بیاثر میشود.
ما به هم نیاز داریم. باید این درد مشترک را با صدایی جمعی فریاد بزنیم. اگر چنین کنیم، امید به تغییر زنده میماند. اگر جدا باشیم، محکوم به تکرار شکست و سرکوب خواهیم بود.
