از همان آغاز استقرار حکومت ایدئولوژیک جمهوری اسلامی، روحالله خمینی با شعار جنجالی و نفرتپراکنِ «اسرائیل باید از صفحه روزگار محو شود» مسیر خطرناک یهودیستیزی و دشمنتراشی را بنیان گذاشت؛ شعاری که نه تنها بازتابی از تفکر افراطی
مذهبی بود، بلکه بستری شد برای پروژهای سیاسی که دهههاست ایران را بهسوی انزوا، تحریم، و فروپاشی تدریجی اقتصادی، اخلاقی و اجتماعی سوق داده است. پس از او، علی خامنهای و سایر مسئولان جمهوری اسلامی نیز بر همین طبل جنگطلبی و نفرتافکنی کوبیدند، بیتوجه به هزینههایی که این سیاست خارجی مخرب بر دوش مردم ایران گذاشته است. امروز، ایرانیان اسیر بلندپروازیهای ایدئولوژیک نظامیاند که جنگ را نه فقط در میدان نبرد، بلکه در زندگی روزمره مردم با بیکاری، فساد نهادینه، رانتخواری، و سقوط ارزشهای انسانی و اخلاقی تحمیل کرده است؛ و حالا کشور و مردم بی آنکه بخواهند در یک رویارویی نظامی تمامعیار با اسرائیل قرار دارد، جنگی که نه خواست ملت، که محصول لجاجت و اصرار رهبرانیست که ایران را گروگان توهمات خود کردهاند.
